هدف این پژوهش، تحلیل و ارزیابی فضای شهری پیاده‌مدار در شهر تبریز به‌عنوان نمونه‌ای از مناطق سردسیر، با تمرکز بر دو محور شاخص پیاده‌راه تربیت و ولیعصر بود. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و داده‌ها با پرسشنامه‌های محقق‌ساخت گردآوری شدند. برای تحلیل داده‌ها از مدل معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی و مدل تصمیم‌گیری چندمعیاره تاپسیس فازی استفاده گردید. یافته‌ها نشان داد که پنج مؤلفه اجتماعی (با ضریب تأثیر 29/0)، اقتصادی (27/0)، کالبدی-فضایی (25/0)، مدیریتی (21/0) و زیست‌محیطی (18/0) تأثیر معناداری بر کیفیت پیاده‌مداری دارند. همچنین، اولویت‌بندی موانع با روش تاپسیس فازی مشخص کرد که چهار چالش اصلی عبارت‌اند از: اشغال عرض مفید پیاده‌راه‌ها توسط دست‌فروشان (با امتیاز 8411/0)، کاهش فعالیت‌های فرهنگی و اداری (8108/0)، نبود تنوع فضایی و بصری (7638/0) و عدم جابجایی آسان عابران (7601/0). این مطالعه پیشنهاد می‌کند که شهرهای سردسیر باید رویکرد «پیاده‌مداری اقلیم‌پاسخ‌گو» را اتخاذ کنند که در آن، مدیریت یکپارچه، ساماندهی هوشمند دست‌فروشان، و طراحی فضاهای چندعملکردی با سیستم‌های گرمایشی موضعی در اولویت قرار گیرد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که دستیابی به پیاده‌مداری مؤثر در شهرهای سردسیر، مستلزم اتخاذ رویکردی یکپارچه و مدیریت هوشمند در سه محور مدیریتی-اجتماعی، کالبدی-اقلیمی و اقتصادی-کاربری است.